اخبار

مصونیت دیپلماتیک
گذرنامه دیپلماتیک حقوق و مصونیتهای ویژه ای را برای دارنده خود به همراه دارد.
مصونیت دیپلماتیک یا برخورداری از حق منع تعقیب قاضی دردیگر کشورها گونه‌ای از مصونیت قانونی است که در دیپلماسی معاصر رایج است و براساس آن کشورها در قبال یکدیگر متعهد می‌شوند که دیپلمات‌ها و مقامات ارشد دولتی یک‌دیگر را تحت تعقیب قانونی، قرار ندهند. مصونیت دیپلماتیک هم‌چنین شامل کارمندان سازمان ملل متحد و زیر مجموعه‌های آن سازمان از جمله دیپلماتهای یونیدو و دیگر ارگانهای زیربط می شود.
مصونیت دیپلماتیک به مفهوم فعلی آن واژه ای جدید است که براساس قرارداد وین درباره روابط سیاسی خارجی و دیپلماتیک کشورها مورد استناد قرار می گیرد. قرارداد یا کنوانسیون وین راجع به روابط دیپلماتیک مهمترین معاهده مربوط به حقوق دیپلماتیک است که در تاریخ هیجدهم آوریل ۱۹۶۱ در شهر وین به امضای اغلب دولتهای موجود امروز که بازیگران عرصه بین الملل می باشند رسیده است و مشتمل بر ۵۳ ماده و دو پروتکل است. بر اساس کنوانسیون دولت های میزبان مسئولیت حفاظت و تامین امنیت سفارتخانه‌های خارجی و دیپلمات‌ها در کشور خود برعهده می گیرند. این کنوانسیون یکی از منصفانه ترین و منطقی ترین قراردادهای موجود است که براساس حقوق و مزایای متقابل عمل می کند.
براساس کنوانسیون وین کارمندان سفارتخانه ها مامور و عملکرد سفارتخانه اعم از سیاست خارجی،‌ فرهنگی و کنسولی ماموریت نامیده می شود. سفیر به عنوان رییس ماموریت و سایر کارکنان ماموریت به سه گروه تقسیم شده‌اند: کارمندان سیاسی، کارمندان اداری و فنی و خدمه ماموریت. گروه نخست که سفیر جز آنان است دیپلمات شناخته می‌شوند و دارای گذرنامه سیاسی هستند، از مصونیت سیاسی و امتیازات و مزایا برخوردار هستند. اعضای گروه دوم یعنی کارمندان اداری و فنی همانند کارمند بایگانی و اموردفتری و اعضای گروه سوم یا خدمه ماموریت مانند راننده یا آشپز سفارت کارمند غیر سیاسی به شمار می‌روند و گذرنامه خدمت در اختیار دارند و دارای امتیازات بسیارکمتری هستند که معمولاً به صورت متقابل بین دو کشور گیرنده و فرستنده تعیین می‌شود. با این همه تمامی این سه گروه از حقوقی کمابیش مشابه در کشور میزبان بهره مند می شوند و مسئولیت حفظ جان،‌اموال و محل زندگی آنان بر عهده کشور میزبان است.
پیدایش روابط دیپلماتیک نوین:
روابط دیپلماتیک به شکل مدرن آن یعنی آن چه امروز با آن روبرو هستیم درحدود قرن چهاردهم میلادی در اروپا کلید خورد. در این دوره جمهوری « ونیز » به کشورهایی که با آنها روابط سیاسی و بازرگانی داشت ، نمایندگانی اعزام مینمود و این ماموران در محل ماموریت خود به اموری می پرداختند که این روزها کما بیش در سفارتخانه ها و کنسولگری ها در جریان است.
از قرن ۱۴ به بعد مدتهای مدیدی روابط دیپلماتیک بر اساس قواعد عرفی و روابط فی مابین کشورها تنظیم می شد ولی چون این قواعد در پاره ای از موارد به مشکل برخورده و یا مورد اختلاف واقع می شد اصولی مدون در 1815 در کنگره وین به تصویب رسید که بعدها در سال 1818 میلادی در پروتکل « اکس لاشاپل » تکمیل گردید . این سلسله قواعد سرانجام با رشد و توسعه حقوق بین الملل به سرحد تکامل خود رسید و در قالب کنوانسیون وین موسوم به معاهده « 18 آوریل 1961 وین » راجع به روابط دیپلماتیک به شکلی جامع مورد پذیرش قریب به اتفاق بازیگران بین المللی قرار گرفت.
این کنوانسیون مفاد مختلفی دارد که بعضی از اهم این مفاد شامل وظایف نمایندگان دیپلماتیک است از جمله آنها : حفظ منافع دولت و اتباع کشور متبوع خود طبق حقوق بین الملل در کشور محل مأموریت، مذاکره با دولت محل مأموریت و سعی در تحکیم و توسعه روابط دوستانه در کلیه زمینه های اقتصادی ، فرهنگی و علمی، اطلاع از اوضاع و تحولات کشور محل مأموریت از طرق قانونی و گزارش آن به مقامات دولت متبوع خود، احترام به قوانین و مقرات و شعائر ملی و مذهبی کشور پذیرنده، عدم مداخله در امور داخلی کشور پذیرنده و …
مصونیت ها و مزایای هیات دیپلماتیک :
تمامی دیپلماتها و کسانی که با گذرنامه های دیپلماتیک سفر میکنند از مزایا و حقوقی فراتر از افراد عادی برخوردارند اما این مزایا و مصونیت ها نه به جهت متمایز کردن این افراد بلکه به جهت حسن انجام ماموریت از سوی دولت متبوعشان ایفاد می شود. بر طبق مقدمه کنوانسیون 1961 وین ، هدف از مصونیت ها نه منتفع ساختن افراد که تأمین حسن اجرای وظایف نمایندگی های دیپلماتیک است. اما این مصونیت ها و صیانت از جان و شخصیت دیپلماتها تنها ناظر به خود آنها نیست بلکه اموال و مالم یملک دیپلماتها و محل اقامتشان را نیز شامل می شود.
طبق کنوانسیون وین دولت پذیرنده حق بازداشت و بدرفتاری با نمایندگان دیپلماتیک را ندارد و محل کار آنان نیز دارای مصونیت است . بدین معنا که مأموران دولت پذیرنده نباید محل سفارتخانه خارجی رامورد تعرض قرار دهند و دیگر اینکه دولت پذیرنده باید محل سفارت را در مقابل تجاوز افراد عادی مورد حمایت قرار دهد . حمله به سفارتخانه ها و اشغال سفارتخانه هنگام حضور ماموران دولتی و عدم مداخله در این امر از موارد آشکار نقض کنوانسیون وین است.
طبق ماده ( 22 ) معاهده 1961 وین ، مأمورین دولت پذیرنده جز با رضایت رئیس هیأت نمایندگی ، حق ورود به اماکن مأموریت ( سفارتخانه ) را ندارند . این درحالی است که محموله ای که دارای علائم خاص که در اصطلاح پست دیپلماتیک خوانده می شود نیز از موارد مصونیت است و نباید بازدید یا توقیف گردد . اماکن نمایندگان دیپلماتیک ، وسایل و اثاث و اشیاء دیگر موجود در آن و همچنین وسایل نقلیه آنان مصون از مصادره ، توقیف ، تفتیش یااقدامات اجرایی است و این درحالی اعمال می شود که نمایندگان دیپلماتیک از پرداخت مالیات معاف و طبق ماده 34 کنوانسیون 1961 وین ، این معافیت ها نه تنها شامل مالیاتهای مستقیم میگردد بلکه مالیتهای غیر مستقیم که جزء قیمت کالا محسوب نمیشود رانیز شامل میگردد به همین جهت نمایندگان دیپلماتیک از پرداخت عوارض : بنزین ، الکل ، تنباکو و حقوق گمرکی مستثنی هستند.
مصونیت ها شامل چه کسانی میشود؟
مصونیت ها شامل دیپلماتها می شوند اما با توجه به رده دیپلماتی حوزه مصونیت متفاوت است و شدت و ضعف دارد. اما به طور کل دیپلماتها از این مصونیت برخوردارند درحالیکه علاوه بر مأموران دیپلماتیک و مأموران کنسولی، عده ای دیگر از مقامات بین المللی نیز از مصونیت های سیاسی برخوردارند. این عده شامل :
1. نمایندگان دولت ها در سازمان ملل متحد؛
2. اعضای سایر سازمان های بین المللی؛
3. قضات دیوان بین المللی دادگستری؛
4. کارمندان سازمان های بین المللی (کارمندان بین الملل)؛
5. سایر کسانی که دارای گذرنامه سیاسی و ویزای (روادید) سیاسی باشند.

 
مدرسه وکالت
۲۸ مرداد ۱۳۹۴ ۱۳:۰۰
تعداد کلیک: ۳,۷۱۱

نظرات بینندگان

میانگین امتیاز کاربران: 0.0  (0 رای)

امتیاز:
 
نام فرستنده: *
پست الکترونیک:  
نظر: *
 
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500  


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به موسسه حقوقی و داوری صنعتکاران به شماره ثبت 33343 می باشد.